Lancia D50
![]() | |||
Kategoria | |||
---|---|---|---|
Konstruktor | |||
Projektant | |||
Dane techniczne | |||
Nadwozie |
rurowa kratownica przestrzenna z aluminiowym poszyciem | ||
Zawieszenie przednie |
nierównej długości z podwójnymi rurowymi wahaczami, resorami i amortyzatorami wewnątrz | ||
Zawieszenie tylne |
oś De Dion z resorami i amortyzatorami wewnątrz | ||
Silnik | |||
Skrzynia biegów |
manualna zintegrowana z mechanizmem różnicowym, Lancia, 5 biegów + wsteczny | ||
Paliwo | |||
Opony | |||
Historia | |||
Debiut | |||
Kierowcy |
Alberto Ascari | ||
Używany | |||
Wyścigi |
14 | ||
Wygrane |
5 | ||
Pole position |
8 | ||
Najszybsze okrążenie |
5 | ||
|
Lancia D50 – samochód Formuły 1, zaprojektowany przez Vittorio Jano i skonstruowany przez Scuderia Lancia w 1954 roku. Jedyny samochód Lancii w Formule 1. Po wycofaniu Lancii przejęty przez Ferrari i przemianowany na Ferrari D50. Pojazd zawierał kilka innowacyjnych rozwiązań i wygrał łącznie pięć wyścigów, a Juan Manuel Fangio zdobył nim tytuł mistrza świata w roku 1956.
Konstrukcja
[edytuj | edytuj kod]Projektantem samochodu był Vittorio Jano[1]. Jano wcześniej był odpowiedzialny między innymi za projekt zwycięskiej w roku 1950 Alfy Romeo 158[2]. Prace nad D50 trwały długo i zastanawiano się, czy samochód kiedykolwiek wystartuje w Formule 1, ale doszło do tego, gdy Lancia z dziesięciomiesięcznym opóźnieniem zadebiutowała w Grand Prix Hiszpanii 1954[2][3].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a2/Sch%C3%A9ma_de_la_Lancia_D50_cropped.jpg/220px-Sch%C3%A9ma_de_la_Lancia_D50_cropped.jpg)
Samochód różnił się od konkurentów pod wieloma względami. Zbiornik paliwa nie znajdował się za kokpitem, jak w innych samochodach: Jano umieścił dwa zbiorniki paliwa w osłonach biegnących wzdłuż nadwozia[2]. Takie rozwiązanie poprawiło rozkład masy oraz prowadzenie pojazdu, ponieważ samochód nie miał obciążonego tyłu[2]. Osłony te oczyszczały również przestrzeń pomiędzy kołami, likwidując w ten sposób turbulencje, które na ogół występowały w tym miejscu u konkurencji[2].
W samochodzie zastosowano umieszczony wzdłużnie z przodu silnik Lancia DS50 o pojemności 2 489 cm³[4]. Był to silnik widlasty o ośmiu cylindrach, chociaż większość rywali stosowała silniki rzędowe[5]. Rozwijał on moc maksymalną 260 KM przy pomocy czterech gaźników Solex[5]. Jednostka ta była nachylona pod kątem 12 stopni[4], dzięki czemu pełniła rolę elementu nośnego nadwozia, jako że pochylenie umożliwiło poprowadzenie wału napędowego pod kokpitem z lewej strony, przez co kierowca siedział niżej – co także poprawiło rozkład masy[2]. Również pięciobiegowa skrzynia biegów poprawiała rozkład masy, będąc integralną częścią tylnej osi[4].
W samochodzie zastosowano popularne ówcześnie hamulce bębnowe[5]. Na zawieszenie składały się podwójne rurowe wahacze z przodu oraz tylna oś De Dion[5]. Samochód dysponował stosunkowo niewielką masą 620 kg[2] i rozwijał prędkość około 300 km/h[5].
Unikalna konstrukcja D50 powodowała, że samochód doskonale trzymał się drogi i w ogóle się nie ślizgał, w przeciwieństwie np. do Maserati 250F[4].
D50 w wyścigach
[edytuj | edytuj kod]Samochód zadebiutował w Grand Prix Hiszpanii 1954[3]. Jego kierowca, Alberto Ascari, zdobył wówczas pole position i najszybsze okrążenie[6], ale wycofał się po 10 okrążeniach po awarii sprzęgła[7]. Sezon 1955 Ascari rozpoczął od dwóch zwycięstw w przedsezonowych wyścigach we Włoszech[4]. Podczas Grand Prix Monako 1955 Ascari wpadł do wody[4]. Włoch przeżył, ale zginął kilka tygodni później podczas testu sportowego samochodu Ferrari[4].
Nie mając czołowego kierowcy i przeżywając problemy finansowe, Lancia postanowiła wycofać się z Formuły 1 i sprzedać D50 Ferrari[4][8]. Samochodem przemianowanym na Ferrari D50 Juan Manuel Fangio zdobył tytuł mistrza świata w roku 1956[4]. Ferrari D50 ścigało się w Formule 1 do sezonu 1957[9].
Dalsze losy modelu
[edytuj | edytuj kod]Zbudowano sześć egzemplarzy modelu[4]. Jednakże po wycofaniu się Lancii z wyścigów cztery z nich zostały zniszczone[4]. Dwa pozostałe znajdują się we włoskich muzeach i po zakończeniu rywalizacji w Formule 1 rzadko brały udział w pokazach[4]. Jednakże przetrwało wiele silników i skrzyń biegów, przez co zbudowano przynajmniej siedem replik D50[4]. Budowniczy tych replik otrzymali pełny dostęp do oryginalnych samochodów, co umożliwiło im wierne odtworzenie modelu D50[4].
Wersje "streamliner"
[edytuj | edytuj kod]Na wzór Mercedesa W196 zostały opracowane wersje "streamliner" modelu D50 z bardzo opływowym nadwoziem. Prace nad takim nadwoziem po raz pierwszy Lancia rozpoczęła w 1955 roku, jeszcze przed sprzedażą mienia do Ferrari[10]. Nadwozie to jednak nie zostało ukończone[10].
W 1956 roku Ferrari przeprojektowało nadwozie 0006 i wystawiło je do treningów przed Grand Prix Francji[10]. Nadwozie Ferrari D50 "streamliner" było podobne do wersji opracowanej przez Lancię[10]. Samochód prowadzony wówczas przez Eugenio Castellottiego okazał się niestabilny przy bocznym wietrze[10]. Później usunięto tylne owiewki, przez co samochód był znacznie bardziej stabilny[10]. Nie był on jednak szybszy od normalnych pojazdów i nie wziął nigdy udziału w wyścigu[10].
Wyniki w Formule 1
[edytuj | edytuj kod]Legenda oznaczeń w tabelach wyników Wyświetl szablon na nowej stronie | |
---|---|
Oznaczenie | Wyjaśnienie |
Złoty | Zwycięzca lub mistrzostwo |
Srebrny | 2. miejsce lub wicemistrzostwo |
Brązowy | 3. miejsce lub II wicemistrzostwo |
Zielony | Ukończył, punktował (w klasyfikacji generalnej, gdy zdobył co najmniej jeden punkt na przestrzeni sezonu, poza trzema powyższymi opcjami) |
Niebieski | Ukończył, nie punktował (w klasyfikacji generalnej, gdy nie zdobył co najmniej jednego punktu na przestrzeni sezonu) |
Czerwony | Nie zakwalifikował się (NZ) |
Nie prekwalifikował się (NPK) | |
Różowy | Nie ukończył (NU) |
Niesklasyfikowany (NS) (w klasyfikacji generalnej, gdy nie został sklasyfikowany w żadnym wyścigu sezonu) | |
Czarny | Zdyskwalifikowany (DK) |
Wykluczony (WYK/EX) | |
Biały | Nie wystartował (NW) |
Kontuzjowany (K/INJ) | |
Wyścig odwołany (OD/C) | |
Bez koloru | Został wycofany (WYC/WD) |
Nie przybył (NP/DNA) | |
Nie brał udziału w treningach (NT/DNP) | |
Nie został zgłoszony (–) | |
Pogrubienie | Start z pole position |
Kursywa | Najszybsze okrążenie wyścigu |
† | Nie ukończył, ale jego rezultat został zaliczony ze względu na przejechanie więcej niż 90% dystansu wyścigu. |
* | Sezon w trakcie |
1/2/3 | Punktowana pozycja w sprincie kwalifikacyjnym |
Lista systemów punktacji Formuły 1 |
Do roku 1957 włącznie nie przyznawano punktów w klasyfikacji konstruktorów.
Lancia D50
[edytuj | edytuj kod]Sezon | Zespół | Silnik | Opony | Kierowcy | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | Pkt. | Msc. |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
1954 | Scuderia Lancia | Lancia V8 | P | ARG | 500 | BEL | FRA | GBR | DEU | CHE | ITA | ESP | – | – | |
![]() |
NU | ||||||||||||||
![]() |
NU | ||||||||||||||
1955 | Scuderia Lancia | Lancia V8 | P | ARG | MCO | 500 | BEL | NLD | GBR | ITA | – | – | |||
![]() |
NU | NU | |||||||||||||
![]() |
NU / NU1 | 5 | |||||||||||||
![]() |
NU2 | 2 | NU | ||||||||||||
![]() |
6 |
1 Jechał na zmianę z Eugenio Castellottim.
2 Jechał na zmianę z Luigi Villoresim.
Ferrari D50
[edytuj | edytuj kod]Sezon | Zespół | Silnik | Opony | Kierowcy | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | Pkt. | Msc. |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
1955 | Scuderia Ferrari | Ferrari V8 | E | ARG | MCO | 500 | BEL | NLD | GBR | ITA | – | – | ||
![]() |
NU | |||||||||||||
![]() |
NU | |||||||||||||
1956 | Scuderia Ferrari | Ferrari V8 | E | ARG | MCO | 500 | BEL | FRA | GBR | DEU | ITA | – | – | |
![]() |
NU / 11 | 43 | NU | 4 | 1 | 1 | 83 / 25 | |||||||
![]() |
NU | 42 / NU | NU | 2 | 104 | NU / NU1 | 82 / NU | |||||||
![]() |
12 | NU | NU3 | NU | ||||||||||
![]() |
22 | 1 | 1 | NU / 24 | NU / NU4 | 22 | ||||||||
![]() |
2 | |||||||||||||
![]() |
6 | |||||||||||||
![]() |
NU | 103 / 25 | NU5 | NU | ||||||||||
![]() |
NU | |||||||||||||
![]() |
NW | |||||||||||||
1957 | Scuderia Ferrari | Ferrari V8 | E | ARG | MCO | 500 | FRA | GBR | DEU | PES | ITA | – | – | |
![]() |
NU / 66 | |||||||||||||
![]() |
NU | |||||||||||||
![]() |
NU | |||||||||||||
![]() |
NU | NU11 / NU | ||||||||||||
![]() |
67 | NU10 | ||||||||||||
![]() |
68 | |||||||||||||
![]() |
59 | |||||||||||||
![]() |
54 |
1 Jechał na zmianę z Luigim Musso.
2 Jechał na zmianę z Juanem Manuelem Fangio.
3 Jechał na zmianę z Eugenio Castellottim.
4 Jechał na zmianę z Alfonso de Portago.
5 Jechał na zmianę z Peterem Collinsem.
6 Jechał na zmianę z Wolfgangiem von Tripsem oraz Cesare Perdisą.
7 Jechał na zmianę z Peterem Collinsem oraz Cesare Perdisą.
8 Jechał na zmianę z Peterem Collinsem oraz Wolfgangiem von Tripsem.
9 Jechał na zmianę z José Froilánem Gonzálezem.
10 Jechał na zmianę z Mikiem Hawthornem.
11 Jechał na zmianę z Wolfgangiem von Tripsem.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Leo Breevoort, Mattijs Diepraam: Grand Prix car designers. forix.autosport.com. [dostęp 2012-04-11]. (ang.).
- ↑ a b c d e f g Cóż to był za samochód – Lancia D50. „F1 Racing”, s. 65, kwiecień 2012. Łódź: Westa-Druk. ISSN 1732-7032.
- ↑ a b Lancia D50. chicanef1.com. [dostęp 2012-04-11]. (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n Wouter Melissen: Ferrari Lancia D50. ultimatecarpage.com. [dostęp 2012-04-11]. (ang.).
- ↑ a b c d e 1954 Lancia D50. conceptcarz.com. [dostęp 2012-04-11]. (ang.).
- ↑ 1954 Spanish GP – Overview. chicanef1.com. [dostęp 2012-04-11]. (ang.).
- ↑ 1954 Spanish GP – Classification. chicanef1.com. [dostęp 2012-04-11]. (ang.).
- ↑ The 50s: Steel Men, Aluminium Machines. atlasf1.autosport.com. [dostęp 2012-04-11]. (ang.).
- ↑ Ferrari D50. chicanef1.com. [dostęp 2012-04-11]. (ang.).
- ↑ a b c d e f g Mattijs Diepraam, "Uechtel", Rafael Reyna, Leo Breevoort, Jasper Heymans: Grand Prix cars that never raced (work in progress). forix.autosport.com. [dostęp 2012-04-11]. (ang.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Podstrona bolidu na oficjalnej stronie zespołu. formula1.ferrari.com. [dostęp 2017-06-16]. (ang. • wł.).